ถิ่นที่อยู่คือบ้านตามธรรมชาติของพืชหรือสัตว์ เป็นที่ที่มันหาอาหาร น้ำ ที่หลบภัย และที่เลี้ยงลูก ป่า ทะเลทราย แม่น้ำ บ่อน้ำ ทะเล ทุ่งหญ้า และดินแดนน้ำแข็งขั้วโลก ล้วนเป็นถิ่นที่อยู่ การปรับตัวคือลักษณะพิเศษของร่างกายที่ช่วยให้สิ่งมีชีวิตอยู่รอดในถิ่นที่อยู่ของมัน อูฐปรับตัวเข้ากับทะเลทรายที่ร้อนและแห้ง มันมีขนตายาวกันทรายเข้าตา รูจมูกที่ปิดได้เมื่อเกิดพายุทราย เท้ากว้างมีเนื้อนุ่มไม่จมทราย และโหนกที่เก็บไขมันไว้ให้อยู่ได้หลายวันโดยไม่กินอาหาร
ปลาปรับตัวเข้ากับน้ำ มีเหงือกสำหรับรับออกซิเจนจากน้ำ มีครีบสำหรับบังคับทิศทาง และมีลำตัวเพรียวลื่นไหลผ่านน้ำได้ง่าย หมีขั้วโลกมีขนหนา หูเล็กเพื่อสูญเสียความร้อนน้อยลง และอุ้งเท้าใหญ่ที่ทำงานเหมือนรองเท้าเดินหิมะ กบมีเท้าพังผืดสำหรับว่ายน้ำและขาหลังยาวสำหรับกระโดด ยีราฟมีคอยาวเพื่อกินใบไม้สูง ๆ ลิงมีหางที่ใช้เกาะกิ่งไม้ได้ ในป่าชายเลนตามชายฝั่งของไทย ปลาตีนเดินบนโคลนและหายใจในอากาศได้ และต้นไม้ก็แทงรากโผล่พ้นน้ำขึ้นมาหายใจ เมื่อถิ่นที่อยู่ถูกทำลาย สัตว์ที่ปรับตัวเข้ากับที่นั้นจะไปอยู่ที่อื่นได้ยาก
ตัวอย่าง: เลือกสัตว์หนึ่งชนิดแล้ววาดมันในถิ่นที่อยู่ของมัน ระบุส่วนของร่างกายอย่างน้อยสี่ส่วน และเขียนข้าง ๆ ว่าส่วนนั้นช่วยให้สัตว์อยู่รอดอย่างไร จากนั้นลองจินตนาการว่าสัตว์ตัวเดียวกันไปอยู่ในถิ่นที่ต่างกันมาก แล้วอธิบายว่ามันจะเจอปัญหาอะไรบ้าง