การสื่อสารและสัญญาณเตือนภัยของสัตว์ 🔊

สัตว์พูดไม่ได้🔊 แต่สื่อสารกันตลอดเวลา🔊 มดทิ้งสารเคมีที่เรียกว่าฟีโรโมนไว้เป็นทางขณะเดิน🔊 มดตัวอื่นจึงเดินตามไปถึงอาหารได้🔊 ถ้าเราเอานิ้วถูขวางแถวมด🔊 มดจะสับสนเพราะทางกลิ่นขาดตอน🔊 นกส่งเสียงร้องเตือนแหลมสั้นเมื่อมีแมวหรือเหยี่ยวอยู่ใกล้🔊 นกตัวอื่นแม้ต่างชนิดก็เข้าใจคำเตือนนั้น🔊 ลิงลังกูร์ร้องเสียงหนึ่งเมื่อเจอเสือดาวและอีกเสียงหนึ่งเมื่อเจอนกอินทรี🔊 ช้างส่งเสียงคำรามต่ำมากจนคนไม่ได้ยิน🔊 แต่เสียงนั้นเดินทางผ่านพื้นดินไปได้ไกลหลายกิโลเมตร🔊

สัตว์หลายชนิดยังสื่อสารด้วยท่าทาง สี และแสง🔊 ผึ้งเต้นส่ายท้องในรัง🔊 มุมของการเต้นบอกทิศทางของดอกไม้🔊 และความยาวของการเต้นบอกระยะทาง🔊 นกยูงตัวผู้รำแพนหางเพื่อดึงดูดคู่🔊 หิ่งห้อยกะพริบแสงเป็นจังหวะ🔊 แต่ละชนิดมีรหัสของตัวเอง🔊 สุนัขสื่อสารด้วยทั้งตัว หางกระดิก หูลู่ หรือขนตั้ง🔊 แต่ละอย่างมีความหมายต่างกัน🔊 นักวิทยาศาสตร์พบว่าสัตว์นอนต่างกันมากด้วย🔊 ยีราฟนอนไม่ถึง 2 ชั่วโมงต่อวัน งูหลามนอนราว 18 ชั่วโมง🔊 ส่วนโลมาพักสมองทีละครึ่งเพื่อให้ว่ายน้ำต่อไปได้🔊

ตัวอย่าง: หาแถวมดบนกำแพงหรือทางเดิน🔊 สังเกตว่ามดแต่ละตัวใช้หนวดแตะมดที่เดินสวนมาอย่างไร🔊 จากนั้นวางเศษผลไม้ชิ้นเล็กห่างออกไป 30 เซนติเมตร🔊 จับเวลาว่ามดตัวแรกใช้เวลานานเท่าใดจึงหาเจอ🔊 และมดสิบตัวแรกมาถึงเมื่อใด คำทำนาย:🔊 หลังจากมดตัวแรกเจออาหาร ตัวอื่น ๆ🔊 จะมาถึงเร็วขึ้นมากเพราะเดินตามทางฟีโรโมน🔊